Bloeddiamanten en het Kimberleyproces – kunnen we echt iets garanderen?
De diamantindustrie belooft transparantie. Maar wie controleert de waarheid?
Voor mij begint een serieuze diamantkoop met het onderscheid maken tussen wat iemand belooft en wat de documentatie daadwerkelijk laat zien. De termen conflictvrij, ethisch en traceerbaar moeten worden uitgelegd – niet alleen herhaald.
Wat het Kimberleyproces omvat
Het Kimberleyproces reguleert de internationale handel in ruwe diamanten. De definitie van conflictdiamanten geldt voor ruwe diamanten die door rebellenbewegingen of hun bondgenoten worden gebruikt om gewapende conflicten tegen legitieme regeringen te financieren. Geslepen diamanten hebben geen Kimberley-certificaat nodig.
Mijn conclusie is dat naleving van dit systeem niet op zichzelf elk antwoord geeft op vragen over arbeidsomstandigheden, milieu-impact of mensenrechten. Het zijn verschillende vragen die verschillende onderbouwingen vereisen.
Een verklaring is geen bewijs
System of Warranties is gebaseerd op het principe dat bedrijven schriftelijke verklaringen verder geven in de handelsketen. Maar een formulering op een factuur is op zichzelf geen onafhankelijk bewijs van waar precies jouw diamant vandaan komt of onder welke omstandigheden deze is gewonnen.
De cruciale vraag is: heeft de verkoper de herkomst gecontroleerd – of herhaalt de verkoper alleen wat de vorige leverancier heeft beloofd?
Leveranciersverklaringen kunnen deel uitmaken van de documentatie. Maar als de onderbouwing niet getoond en aan de steen gekoppeld kan worden, moeten we dat openlijk zeggen. We moeten een diamant niet “volledig traceerbaar” noemen of een ethische herkomst beloven enkel omdat die woorden op een factuur staan.
Eerlijkheid is ook zeggen: Dit weten we. Hiervan hebben we documentatie. En dit kunnen we niet verifiëren.
Gradatie is niet hetzelfde als herkomst
GIA maakt onderscheid tussen een gewone Diamond Grading Report en een Diamond Origin Report. De laatste bevat ook de identificatie van het land van herkomst. Lees daarom welk type rapport er daadwerkelijk is. Een gradatiecertificaat mag niet worden gebruikt als een algemene garantie voor ethische omstandigheden.
Blockchain kan gegevens bewaren – maar niet de waarheid garanderen
Blockchain wordt vaak gepresenteerd als de oplossing voor het traceerbaarheidsprobleem van de diamantindustrie. De techniek kan ervoor zorgen dat geregistreerde gegevens achteraf moeilijker te wijzigen zijn. Maar de techniek beslist niet vanzelf of de gegevens correct waren toen ze werden ingevoerd.
Als er vanaf het begin een verkeerde herkomst wordt geregistreerd, wordt de informatie niet waar omdat deze in een blockchain wordt opgeslagen.
De cruciale vraag is de koppeling tussen de fysieke diamant en de digitale post. Wie heeft de steen geïdentificeerd? Wie heeft de herkomst gecontroleerd? Hoe wordt de identiteit gewaarborgd tijdens het sorteren, de handel en het slijpen? En wie controleert of de steen niet is verward of vervangen?
Een digitaal register kan een waardevol hulpmiddel zijn wanneer het wordt gecombineerd met betrouwbare identificatie, documentatie en controles. Maar het woord “blockchain” is op zichzelf geen bewijs voor ethische herkomst, goede arbeidsomstandigheden of volledige traceerbaarheid.
We moeten de bewijsketen beoordelen – niet onder de indruk worden gemaakt door de naam van de techniek.
Wat ik de klant wil kunnen antwoorden
- Wat weten we over precies deze steen?
- Welke documenten ondersteunen de gegevens?
- Wie heeft ze gecontroleerd?
- Wat moet er nog worden verduidelijkt?
Ik wil zowel de onderbouwing als de beperkingen ervan kunnen verantwoorden. We moeten niet meer beloven dan we kunnen aantonen.
— Orloff
Bronnen
Bronnen gecontroleerd op 16 oktober 2026. Conclusies en adviezen zijn de redactionele beoordeling van Orloff.